Mostrando entradas con la etiqueta amor. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta amor. Mostrar todas las entradas

lunes, 3 de febrero de 2014

Carta de AMOR incompleta

Creo que nunca lo había dicho pero desde hace ya más de año soy prácticamente monolingüe en gallego pero a pesar de mis esfuerzos me identifico más escribiendo en castellano porque me nace institntivamente pero bueno, eso no tiene gran relevancia más allá de que este texto sí está en gallego. Esta carta incompleta la comencé a escribir un día como hoy con la noche de escenario y los dedos corriendo entre las minas de los recuerdos. En un principio iba a presentarla a un concurso pero, finalmente, no encontré el valor; con el día todo es más convencionalmente aburrido, prefiero el refugio de la noche cuando se trata de sentimientos. 

Amor, gústame chamarte polo nome polo que te coñecín, non sei se te lembrarás de min naqueles primeiros instantes definitorios. Eramos novos de máis. Creo que foi unha tarde, si, unha tarde entre amigos na que o vin e souben que estabas alí, entre os dous.
Antes dese momento eu cría que xa nos acompañabas, que eras ti quen facía cóxegas no meu peito cando me collía pola man ou me buscaba na distancia. Nomeabámoste, por aquel entón, de forma natural e sen necesidade de excusa algunha. Nomeabámoste en diminutivos e aumentativos, por escrito, abreviado e cos beizos cheos de delicia: amor.
Pero tes que saber que cando menos te nomeamos foi cando realmente estabas aí. As palabras volvéranse pouca cousa para o grande que eras. O tempo pasou, sempre pasa. Non sei se el foi quen de advertilo, pero eu acollinte con convicción maternal. Xoguei contigo entre os dedos sen deixar de pensar que eras todo. Un mundo de espectativas en campo aberto eras. Ti, a xustificación, o refuxio aos vendabais que pasaron e pasarían.
Dalgunha forma os tres rematamos no ollo do furacán; inexpertos, inocentes, rodeados polo silencio de todo o que xa non pode ser dito. Esgotados de dar voltas, sorteando o tedio da rutina, deixamos de loitar para mecernos nesta calma falsa e chea de baleiros. Perdín a noción do tempo e o dominio sobre a situación. As palabras, fillas resentidas do abandono, tentaron afogarme mentre gatuñaba a cegas para saír dese oco silencioso.

 Odieite durante un tempo. Estabas omnipresente día tras día. Ti eras o sal na ferida aberta que caía e caía, e caía...

Buenas noches. Boas noites.

lunes, 2 de diciembre de 2013

La voz de Cortázar y el camino

Mientras rueda este autobús
por el cual me dejo engañar
pensando que no me lleva a donde me lleva
sino a donde me gustaría estar.

Mientras languidezco ebria de sueño
con el sol apenas asomando por la ventanilla
en este concierto mil veces ensayado
empañado por la vigilia

Me pierdo en reflexiones ajenas
pero tan mías...

http://www.youtube.com/watch?v=9C7f2d7XGKc

"Los amantes"

¿Quién los ve andar por la ciudad
si todos están ciegos?
Ellos se toman de la mano: algo habla
entre sus dedos, lenguas dulces
lamen la húmeda palma, corren por las falanges,
y arriba está la noche llena de ojos.

Son los amantes, su isla flota a la deriva
hacia muertes de césped, hacia puertos
que se abren entre sábanas.
Todo se desordena a través de ellos,
todo encuentra su cifra escamoteada;
pero ellos ni siquiera saben
que mientras ruedan en su amarga arena
hay una pausa en la obra de la nada,
el tigre es un jardín que juega.

Amanece en los carros de basura,
empiezan a salir los ciegos,
el ministerio abre sus puertas.
Los amantes rendidos se miran y se tocan
una vez más antes de oler el día.

Ya están vestidos, ya se van por la calle.
Y es sólo entonces
cuando están muertos, cuando están vestidos,
que la ciudad los recupera hipócrita
y les impone los deberes cotidianos.

Julio Cortázar

jueves, 8 de agosto de 2013

Inexperta en tanto.


Aún no me había especializado en esquivar y tratar de salir indemne de este juego de indiferencias muy torpemente simuladas. Era inocente en mi ahora manida tristeza. Era de todo menos lo que soy. Aún tenía recursos y artimañas para hacer a un lado la noche e iluminarme las sonrisas. Tú poco habías aprendido de mí y todavía no creías haber conquistado mi conocimiento. 
Que sucias han quedado las mantas guardadas, pero tienes la entereza, toda, que a mí se me ha escapado, para enseñar las manos y confesar tu falta, sin necesidad de arrepentimiento, sabiéndote dueño de la cordura, toda, que he dejado por ahí desperdigada.

lunes, 24 de junio de 2013

Deseos: leves construcciones de futuro.

Me está costando escribir y, rebuscando entre borradores, me he encontrado con esto. En su momento no me convenció, pero ahora mismo, leyéndolo, he vuelto a sentirme arrastrada, ahogada y anegada.

Los remolinos de tu pelo
me arrastran,
me ahogan,
me anegan.

Pero regalas oxigeno
sin saber que para mi
es vivir,
lo regalas por tan poco
que te doy todo
que es tan poco...
que no es nada.

Me anegan y ya no son remolinos
y no todo está tan claro,
te busco y me encuentro sin saber donde estamos,
y no hay fin donde atar cabos.

Fuera razones y taparnos.
Salimos a la luz,
nos damos a la vida
nos iluminamos más de lo que pensamos;
me ahogo,
me respiras,
y naufragamos.








domingo, 16 de diciembre de 2012

Mordía el agua por ti.



En la televisión dicen muchas cosas, pocas verdades pero muchas cosas. Busco cualquier porquería con la manta hasta el mentón. Fuera hace frío (o eso parece) llueve sin parar; gotas y gotas se acumulan en la ventana y se escurren con tranquilidad, conscientes de su destino. No puedo evitar el estribillo de una canción deprimente que atraviesa mi patética fortaleza mental. Sigo viviendo la vida de otros a través de la pantalla. Me pongo un poco triste, parece algo repentino pero sé bien que ya estaba ahí. Me ha atravesado un recuerdo, veloz y en fuga, me abrasa sin remedio. Pienso de nuevo en que puedo hacer para cambiar esto, repaso mis opciones desesperadamente. No depende de mí. El reloj ha avanzado sus manecillas, él habrá pasado sus páginas y yo sigo atascada en un sentimiento que cada vez carece más de sentido. Entonces, indefensa ante la situación, me aovillo e intento olvidar el mundo, la tecnología e incluso el maldito programa basura. Llueve fuera; todavía se vislumbra el sol entre los nubarrones, quizás cuando este se esconda, tenga que acoger el diluvio en mí.


Buenas noches
a los que tengan arca en la cual salir a flote
o a aquellos que, como el pobre Jack, tengan que perecer por darle todo a alguien (malditas Roses del mundo).


viernes, 30 de noviembre de 2012

¿Eres jamón o huevos?



Debes preguntártelo en cada situación: ¿eres la gallina o eres el cerdo? La gallina aporta una parte, pero el cerdo se ha entregado. La cuestión es:
¿Aportas algo o te entregas?



viernes, 26 de octubre de 2012

El mismo amor,

la misma lluvia.





Ya que después de una semana todavía no tengo palabras, les robo otros las suyas a cambio de tiempo:

"(...) y sabes que yo preferiría ser infeliz toda mi vida, y contemplarte, no dejarte; eso es cuanto te quiero... diría "lo siento" con flores y chocolate: he de hacerlo con palabras sin aliento. Pensé: aprovecha ahora a lo mejor todo mejora, tu alma enamora, el amor se evapora; resbalón tras resbalón caí en la equivocación, nuestro último hola pareció más un adiós, mi amor. 
Si tú lloras yo me ahogo, no olvides nada pues valió la pena todo; ¿y ves el cielo? pues vuela, ya nadie te frena. Mientras, yo espero que esta sea la última vez que me muera.(...)"

Capman 

Gracias a los que comentáis u os pasáis, nuevamente, no sabéis la felicidad que me dais. Siento no comentar tanto como debería.

sábado, 28 de julio de 2012

We get locked in our voids



Siempre yo porque no puedo ser otra.
no tus deseos, no mis ansias
solo una
que es tan poco y
tanto quiere.


Yo como elemento
como materia a veces confusa
otras alerta
y otras simplemente odio.

Energía proyectada, 
temblor ligero en las manos
que no agarran
ni rebuscan, piden calma
sin palabras.

Jaula inmóvil,
sentimiento contenido.








viernes, 6 de julio de 2012

Mar de tinta en mis ojos.


Mi última lectura, Seda de Alessandro Baricco.

"Cumplió treinta y tres años el cuatro de septiembre de 1862. Llovía su vida, frente a sus ojos, espectáculo quieto"

Solo por esta frase ha valido la pena leer el libro. Increíble. Y que decir de la carta final plagada de erotismo y  sabor a despedida...
(no desvela casi nada de la trama pero para los que piensen leérselo no aconsejaría su lectura, es una guinda demasiado sabrosa que es preciso disfrutar como colofón)


Mi señor amado, no tengas miedo, no te muevas, quédate en silencio, nadie nos verá.

Permanece así, te quiero mirar, yo te he mirado tanto pero no eras para mí, ahora eres para mí, no te acerques, te lo ruego, quédate como estas, tenemos una noche para nosotros, y quiero mirarte, nunca te había visto así, tu cuerpo para mí, tu piel, cierra los ojos y acaríciate, te lo ruego. No abras los ojos si no puedes, y acaríciate, son tan bellas tus manos, las he soñado tanto que ahora las quiero ver, me gusta verlas sobre tu piel, así. sigue, te lo ruego, no abras los ojos, yo estoy aquí, nadie nos puede ver y yo estoy cerca de ti, acaríciate señor amado mío, acaricia su sexo, te lo ruego, despacio. Es bella tu mano sobre tu sexo, no te detengas, me gusta mirarla y mirarte, señor amado mío, no abras los ojos, no todavía, no debes tener miedo estoy cerca de ti, ¿me oyes?, estoy aquí, puedo rozarte, y esta seda, ¿la sientes?, es la seda de mi vestido, no abras los ojos tendrás mi piel. Tendrás mis labios, cuando te toque por primera vez será con mis labios, tú no sabrás dónde, en cierto momento sentirás el calor de mis labios, encima, no puedes saber dónde si no abres los ojos, no los abras, sentirás mi boca donde no sabes, de improviso. Tal vez sea en tus ojos, apoyaré mi boca sobre los párpados y las cejas, sentirás el calor entrar en tu cabeza, y mis labios en tus ojos, dentro, o tal vez sea sobre tu sexo, apoyare mis labios allí y los abriré bajando poco a poco.


Dejaré que tu sexo cierre a medias mi boca, entrando entre mis labios, y empujando mi lengua, mi saliva bajará por tu piel hasta tu mano, mi beso y tu mano, uno dentro de la otra, sobre tu sexo. Hasta que al final te bese en el corazón, porque te quiero, morderé la piel que late sobre tu corazón, porque te quiero, y con el corazón entre mis labios tú serás mío, de verdad, con mi boca en tu corazón tu serás mío para siempre, y si no me crees abre los ojos señor amado mío y mírame, soy yo, quién podrá borrar jamás este instante que pasa, y este mi cuerpo sin mas seda, tus manos que lo tocan, tus ojos que lo miran.

Tus dedos en mi sexo, tu lengua sobre mis labios, tú que resbalas debajo de mí, tomas mis flancos, me levantas, me dejas deslizar sobre tu sexo, despacio, quién podrá borrar esto, tú dentro de mí moviéndote con lentitud, tus manos sobre mi rostro, tus dedos en mi boca, el placer en tus ojos, tu voz, te mueves con lentitud, pero hasta hacerme daño, mi placer, mi voz. Mi cuerpo sobre el tuyo, tu espalda que me levanta, tus brazos que no me dejan ir, los golpes dentro de mi, es dulce violencia, veo tus ojos buscar en los míos, quieren saber hasta dónde hacerme daño, hasta donde tú quieras, señor amado mío, no hay fin, no finalizará, ¿lo ves?, nadie podrá cancelar este instante que pasa, para siempre echarás la cabeza hacia atrás, gritando, para siempre cerraré los ojos soltando las lágrimas de mis ojos, mi voz dentro de la tuya, tu violencia temiéndome apretada, ya no hay tiempo para huir ni fuerza para resistir, tenía que ser este instante, y en este instante es, créeme, señor amado mío, este instante será, de ahora en adelante, será, hasta el fin.


No no veremos más, señor. Lo que era para nosotros, ya lo hemos hecho y tú lo sabes. Créeme: lo hemos hecho para siempre. Conserva tu vida al margen de mí. Y no dudes ni un segundo, si es útil para tu felicidad, en olvidar a esta mujer que ahora te dice, sin remordimiento, adiós.






En mi opinión es una buena adaptación, quizás con dramatismo y románticismo del cual está exenta la novela pero que consigue un resultado más comercial y atractivo.

miércoles, 14 de septiembre de 2011

Bebí mi sed en tus manos.

Trato de no ser mono-temática pero es difícil desvincularse del aire que está manchado de su olor y sustituye al tan corriente oxigeno; hace que respirar sea más que un simple acto de supervivencia para convertirlo en mil latidos simétricos. Quizás me he intoxicado. Puede que por esa razón ya no razono demasiado bien. Verdad será que el amor vuelve a la gente idiota, pero los idiotas son felices.. habrá que sacrificar la cordura en pro de mi respiración.
Audrey
Comienza
o retorna la poco valorada amiga rutina.
Dichosa yo que puedo gozar de su compañía.

miércoles, 20 de julio de 2011

El comienzo de lo que será (?)

Recuerdo el día en que te dije que nunca me escribiría tu inicial en mi mano y como al poco tiempo, como una tonta, habría escrito lo qué fuera dónde fuera para que estuvieras a mi lado. Porque te juro que ese día en que te llamé temblaba y no hacía frío, y al día siguiente al verte también temblé y cuando apareciste por la biblioteca... ahí supe que me había equivocado y mucho. Entonces tú me dijiste que porqué te miraba tan raro, con esa voz tan tuya que me acaricia como nunca lo hicieron ningunas manos, y en ese momento empecé a sospechar eso de que no sabes descifrar mis miradas, raro decías jaja (...)

http://www.youtube.com/watch?v=bb8Pp0p8FDI&feature=related

miércoles, 6 de julio de 2011

Algún día.

Existen cosas en nuestras vidas que se ven prorrogadas indefinidamente y de las cuales e imposible hallar certezas. Pero ¿acaso la felicidad es un sentimiento aplazable, o algo que tengas que conseguir a base de esfuerzo? 
Siempre he tenido la convicción de que la felicidad se da por si sola, se manifiesta ante ti con congoja y no tienes más que estrecharla y hacerla parte de tu día a día. Mala afirmación es aquella que no se pone en entredicho, sin duda, puesto que de un tiempo a esta parte la felicidad se ha convertido en una meta para mi, algo con lo que sueño día sí y día también. Siento que tengo ante mi las fichas precisas para jugar esta partida (o eso creo) pero en cambio el adversario se adelanta a mis movimientos viéndome irremediablemente avocada a la rendición. Y últimamente todos mis sueños se vuelven pesadillas. Quizás a fuerza de forzar me olvido que la felicidad está ya aquí y no tengo que buscar más. La avaricia rompe el saco pero esto parece ser como el bolso de Mary Poppins. 
El día que algo no me inquiete prometo preocuparme porque hasta ahora hasta el detalle más pequeño a suscitado en mi la mayor curiosidad y temerosidad. Pero puede que el hecho de no preocuparme sea un detalle más que estoy analizando. En noches así podría divagar durante horas, creo que necesito un psicólogo con tiempo. 

Buenas noches y que no os visiten las pesadillas.
"No amor rosa de Hollywood si no yo te apoyo/protejo amor"