Esta araña teje despacio
pero se ha ido haciendo con bufandas para atrapar el calor;
teje siempre hacia delante
soñando con Penélopes, Ulises e Ítacas
desde un hueco en la pared
que no deja ver la llegada de barcos
a tierra.
De manos ágiles y nerviosas
crea puntos imposibles
para perderse
y encontrarse con ella;
no lo dice,
pero pone nombre a la esperanza
y libertad a la soga.
Esta araña acostumbra
a tropezarse consigo misma
a la mínima duda
y no encuentra palabras
cuando le ponen espejos,
reflejos de una realidad
que se va en barcos,
a lo lejos,
al nunca...
Mostrando entradas con la etiqueta tiempo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta tiempo. Mostrar todas las entradas
lunes, 24 de marzo de 2014
jueves, 13 de marzo de 2014
Somos fuertes porque fuimos débiles
Como si abriera las compuertas y se dejara derramar le confesó que, a veces, sentía que se le desplegaban las alas y se asustaba de la gente que pasaba tan cerca y tan rápido.
Ellos no podían verlas ni percibir como, al tocarlas, la dejaban sin capacidad de volar; por eso continuaban pasando indolentes, veloces, sin dejar evidencias de sus daños.
lunes, 3 de febrero de 2014
Carta de AMOR incompleta
Creo que nunca lo había dicho pero desde hace ya más de año soy prácticamente monolingüe en gallego pero a pesar de mis esfuerzos me identifico más escribiendo en castellano porque me nace institntivamente pero bueno, eso no tiene gran relevancia más allá de que este texto sí está en gallego. Esta carta incompleta la comencé a escribir un día como hoy con la noche de escenario y los dedos corriendo entre las minas de los recuerdos. En un principio iba a presentarla a un concurso pero, finalmente, no encontré el valor; con el día todo es más convencionalmente aburrido, prefiero el refugio de la noche cuando se trata de sentimientos.
Amor, gústame chamarte polo nome polo que te coñecín, non sei se te lembrarás de min naqueles primeiros instantes definitorios. Eramos novos de máis. Creo que foi unha tarde, si, unha tarde entre amigos na que o vin e souben que estabas alí, entre os dous.
Antes dese momento eu cría que xa nos acompañabas, que eras ti quen facía cóxegas no meu peito cando me collía pola man ou me buscaba na distancia. Nomeabámoste, por aquel entón, de forma natural e sen necesidade de excusa algunha. Nomeabámoste en diminutivos e aumentativos, por escrito, abreviado e cos beizos cheos de delicia: amor.
Pero tes que saber que cando menos te nomeamos foi cando realmente estabas aí. As palabras volvéranse pouca cousa para o grande que eras. O tempo pasou, sempre pasa. Non sei se el foi quen de advertilo, pero eu acollinte con convicción maternal. Xoguei contigo entre os dedos sen deixar de pensar que eras todo. Un mundo de espectativas en campo aberto eras. Ti, a xustificación, o refuxio aos vendabais que pasaron e pasarían.
Dalgunha forma os tres rematamos no ollo do furacán; inexpertos, inocentes, rodeados polo silencio de todo o que xa non pode ser dito. Esgotados de dar voltas, sorteando o tedio da rutina, deixamos de loitar para mecernos nesta calma falsa e chea de baleiros. Perdín a noción do tempo e o dominio sobre a situación. As palabras, fillas resentidas do abandono, tentaron afogarme mentre gatuñaba a cegas para saír dese oco silencioso.
Odieite durante un tempo. Estabas omnipresente día tras día. Ti eras o sal na ferida aberta que caía e caía, e caía...
Buenas noches. Boas noites.
domingo, 29 de diciembre de 2013
PRECAUCIÓN, suelo mojado.
Estamos en obras así que cualquier sugestión sobre el diseño será bienvenida.
No puedo hacer mucho con mi escaso dominio de la materia pero espero que no quede demasiado mal.
Coming Up Easy - Paolo Nutini
No puedo hacer mucho con mi escaso dominio de la materia pero espero que no quede demasiado mal.
Coming Up Easy - Paolo Nutini
Y como cada día, salgo entre lluvia, paraguas y cansancio después de una tarde de biblioteca; me conecto a los auriculares y elijo canciones como esta. Las ganas de sonreír con inevitables. Doy algún que otro salto al subir la acera al ritmo y, aprovechando la noche, mis labios dibujan las palabras que llegan a mis oídos. Estoy al lado del mar picado, éste refleja lo que adormece en mi cabeza anestesiada ahora por la música. Hago las paces con el frío y con todo mis males. Veinte minutos de paseo hasta llegar a casa y adormecer junto a la chimenea. No todos los días me siento satisfecha con como está saliendo todo pero hoy, acompañada de maravillas como esta, tengo la certeza de que algo bueno está por llegar.
Espero que estéis pasando unas navidades propias de una película americana de sobremesa (no de las terroríficas de Antena3), que os hayáis besado mucho bajo el muérdago y que el gordo de barbas se haya portado y os haya dejado debajo del árbol todas las Stacy Malibu/Action Man que habíais pedido.
Besos y versos,
sábado, 20 de abril de 2013
Momento decisivo.
Se ha ido, solo me queda su recuerdo.
Y, por una vez, es agradable.
Puedo ver su espectro de huesos y piel, sus ojos que ya no me hablan, que se han mudado, o quedado mudos, no lo sé.
Se ha ido y ya no raspa, ni duele.
Se ha ido y, al mirar los despojos, no me han temblado las piernas, ni las lágrimas.
Lo tengo que escribir porque parece producto de una ilusión, que se va a desvanecer en cualquier momento. Lo escribo, porque al pronunciarlo puede que deje entrar a la duda.
Pero es imposible negar que se ha ido. Que se fue.
Y, por una vez, no soy quien llora por el.
Y, ahora, a estudiar y estudiar. Y, dentro de nada, las añoradas vacaciones.
Buenas noches pequeños-grandes husmeadores.
Y, por una vez, es agradable.
Puedo ver su espectro de huesos y piel, sus ojos que ya no me hablan, que se han mudado, o quedado mudos, no lo sé.
Se ha ido y ya no raspa, ni duele.
Se ha ido y, al mirar los despojos, no me han temblado las piernas, ni las lágrimas.
Lo tengo que escribir porque parece producto de una ilusión, que se va a desvanecer en cualquier momento. Lo escribo, porque al pronunciarlo puede que deje entrar a la duda.
Pero es imposible negar que se ha ido. Que se fue.
Y, por una vez, no soy quien llora por el.
Y, ahora, a estudiar y estudiar. Y, dentro de nada, las añoradas vacaciones.
Buenas noches pequeños-grandes husmeadores.
miércoles, 9 de enero de 2013
Otra canción triste.
Ha pasado el año. He pensado mucho y he salido poco. Me he regalado tiempo, demasiado tiempo para pensar. Y mientras las navidades pasaban, para mí pasaba otro año. He envejecido un año en dos semanas; pero sigo llorando con la cara tapada. Ha habido cosas que me parecieron ridículas y al segundo fundamentales. He retenido al caos bajo altas dosis de ficción y la mente en suspensión. Te he odiado y te he querido irremediablemente, cada día. He censurado mis canciones favoritas para no escucharte y he lamentado haber cedido tanto espacio de mí para hacer sitio a tu rock, a tus películas y toda tu sabiduría de pasillo de instituto. Pretendiendo no hacer lo de siempre, he acabado haciendo exactamente lo mismo: balance. Y ya no entiendo de números desde que no estás y he perdido el rumbo contando cada vez que te vi dormir y el mundo se concentraba en la paz de tu frente.
Pasará otro año y espero no tener que hacer el esfuerzo de no quererte, espero no seguir muriendo cuando no quedan luces y escucho puntear la guitarra. Mi propósito no es olvidarte, te has encargado de que no exista esa opción, mi propósito es poder hacer las paces con lo que ya no será.
Feliz año.
Me gustaría excusarme por la tristeza de lo que digo, pero no sé escribir cosas alegres aún.
Pasará otro año y espero no tener que hacer el esfuerzo de no quererte, espero no seguir muriendo cuando no quedan luces y escucho puntear la guitarra. Mi propósito no es olvidarte, te has encargado de que no exista esa opción, mi propósito es poder hacer las paces con lo que ya no será.
Feliz año.
Me gustaría excusarme por la tristeza de lo que digo, pero no sé escribir cosas alegres aún.
lunes, 5 de diciembre de 2011
Se me acaban las ganas
a golpe de subrayador se diluye el tiempo, mi capacidad de memorización ; aumenta mi ritmo cardíaco, mis ganas de dormir, mi (cada vez más creciente) adicción a la tila.. al ritmo que mi bolígrafo desangra teoría de otros, que tiempo atrás, decidieron emplear su tiempo libre para responder a muchos porqués de preguntas que ni siquiera tenía constancia de que existieran.
Espero, pronto, poder estar más escribiendo por aquí porque echo de menos eso de tener tiempo para sentimentalismos de barato, urgar un poco en mis trasfondos y elevar más mi ego de auto-compasiva.
Porqué o ser é, porque non pode non ser, e cando é está en potencialidade de pasar a ser outra cousa. E á súa vez o ser está composto e ordéase. O ser isto, o ser aquilo...en definitiva, temario sumamente interesante si no fuera porque toca comérselo de un bocado sin aperitivos previos y devolverlo a si hábitat natural, la hoja en blanco. Pero me quejo un poco de vicio, pocas cosas me gustan tanto este año como la filosofía, es increíble.
Espero, pronto, poder estar más escribiendo por aquí porque echo de menos eso de tener tiempo para sentimentalismos de barato, urgar un poco en mis trasfondos y elevar más mi ego de auto-compasiva.
Lecturas en proceso: Hamlet y Madame Bobary
Películas pendientes: las clases de Literatura Universal se convierten
en charlas sobre la historia del cine, demasiados títulos por ver. ¿Alguna recomendación más?
Suscribirse a:
Entradas (Atom)